Od lata 2009 warunki wietrzne brane są pod uwagę przy punktacji skoku. Warunki te mierzone są dla każdego zawodnika osobno i w rzeczywistym czasie oddawania skoku.

Podczas skoku wiatr jest mierzony w pięciu różnych miejscach i liczona jest średnia wielkość. Jeśli wieje wiatr w plecy zawodnik otrzymuje dodatkowe punkty, jeśli pod narty, wówczas punkty są odejmowane. Formuła obliczania czynnika wiatru jest dostosowana do każdej skoczni osobno.

Obliczanie czynnika wiatru:

Δw = TWG x (HS – 36)/20

HS - hill size (m)

TWG - tangensowa prędkość wiatru - średnia wartość (m/s)

Δw - wpływ wiatru na odległość skoku(m)

Przykład:

Zawodnik uzyskuje 119.5 m na dużej skoczni HS 130 i wskaźniki wiatru wskazują 1.55 m/s, wiatr w plecy. Odległość wynosi [(130 - 36)/20] x 1.55 = 4.7 x 1.55 = 7.28 m, zaokrąglamy do 0,5 m, a więc 7.5 m. Skok jest liczony jak odległość 127 m.